آواز سکوت

حالا تو بگو ...

علی — Sat, 31 Mar 2012 17:37:08 GMT

آن روز ، روزی بود که غلامان جدید رو از نقاط مختلف دنیا به میدان شهر میآوردند اما او مردی بسیار ثروتمند بود با غلامان زیاد. به همین دلیل فقط برای تفریح به میدان شهر میرفت و از این مراسم بسیار لذت میبرد و گاهی هم برای سرگرمی در مزایده غلامان شرکت میکرد. بازاری گرم و پر هیاهو بود. غلامان امسال بسیار تنومند و کارا بودند. در این میان ناگهان چشم مرد ثروتمند به غلامی لاغر اندام و ضعیف افتاد که به نظر هیچ کاری از او بر نمی آمد. مرد نزد صاحب او رفت و پرسید این غلام چه کاری بلد است و بین این همه غلامان درشت اندام چه میکند. صاحب غلام گفت: (( ای مرد ثروتمند ! او اکثر مواقع ساکت است. میگویند او بسیار با خرد است. میگویند او تشنه را از غیر تشنه تشخیص میدهد. من از او هیچ ندیدم اما اشتباهی هم از او ندیدم. غلام خرد لازم ندارد. او باید بار ببرد . لذا او برای فروش نیست و به درد نمیخورد. من او را در صحرا رها خواهم کرد))

چشمان مرد ثروتمند برقی زد و فکری از سرش گذشت ! مرد آن غلام را خرید و به خانه برد. مرد ثروتمند به محض رسیدن به امارت خود ، دستور داد تا ضیافت بزرگی ترتیب دهند و همه بزرگان شهر و خانواده های آنها را دعوت کنند. او به آشپز دستور داد تا تمامی غذاها را کمی شور نماید و آب بر سفره نگذارند و به پیشخدمتان دستور داد تا لیوانهای خالی بر سفره بگذارند و تا وقتی که این غلام نگفته به کسی آب ندهند. سپس به غلام جدید خود دستور داد تا هر گاه تشنه واقعی را دید نزد مرد ثروتمند بیاید و به او نشانش دهد. او میخواست تفریحی کند و از طرفی توانایی غلام جدید خود به رخ همگان بکشد. میهمانان که همگی از بزرگان و مقامات شهر بودند هریک با لباسهایی فاخر آمدند و زمان شام رسید. میزی بسیار بزرگ و پر از غذاهای هوس انگیز مهیا شده بود و میهمانان ظرفهای خود را بیش از نیاز خود پر کردند. صرف غذا شروع شد. کمی بعد اولین دست بالا رفت و پیشخدمتی نزد او رفت. آن میهمان طلب آب نمود و پیشخدمت گفت : (( به چشم )) اما طبق دستور صاحب خود ، آب نیاورد. کم کم از گوشه و کنار تالار دست ها بالا رفت و همین داستان تکرار شد. مرد ثروتمند غلام را فراخواند و با لبخند پرسید: (( حال ای غلام ! توان خود را نشان بده اگر میتوانی. در بین این جمع کدامیک تشنه است؟ )) غلام نگاهی به میهمانانی که طلب آب کرده بودند انداخت و گفت : (( هیچکدام )). مرد ثروتمند متعجب شد اما تصمیم گرفت کمی به غلام خود اعتماد کند و لذا صبر نمود. کم کم بین میهمانان همهمه ایجاد شد: (( این چه پیشخدمتانی اند که فرمان نمیبرند ... این چه میهمانی است ... )) دستهای بیشتری بالا رفت اما غلام هنوز هیچ کس را تشنه نمیدانست. کم کم همه مهمانان فریاد آب آب سردادند ... مردها عصبانی شدند و میگفتند اگر مملکت صاحب داشت این میزبان به خود جرات نمیداد تا با بزرگان شهر چنین کند ... زنها میگفتند ما هرگز در این شهر سیراب نشدیم و این هم نمونه ای دیگر ... فضای نارضایتی تمام میهمانان را فراگرفته بود ... همه بی حال شده بودند ... ذهن ها از کار افتاده بود ... هر کس واکنشی نشان میداد ... تشنگی بهانه ای شده بود تا تمام تشویشهای ذهنی میهمانان به زبانشان جاری شود ... گروهی میگفتند این ترفندی بود تا ما را از تشنگی تلف کنند و ما قربانی خواهیم شد ... گروهی میگفتند اگر قرار نیست آب داده شود چرا تشنگی وجود دارد ... بعضی رو به آسمان کردند و گفتند خدایا آیا تو به خواب رفته ای و این ظلم را نمیبینی؟ ... گروهی میگفتند خدا مرده است ... مرد ثروتمند بسیار هراسان شد و با عصبانیت رو به غلام کرد اما ... اما قبل از اینکه به غلام چیزی بگوید ناگهان فردی از میان مجلس برخاست. لیوان خود را به دست گرفت و به سمت آب در مطبخ دوید. غلام رو به غلامان دیگر کرد و گفت : (( او تنها تشنه واقعی این ضیافت بزرگ است. او را یافتم. حال میتوانید به سایر میهمانان آب بدهید.)) ...

اول هر ترم تحصیلی ، اکثراً تصمیم قاطع میگیرند که امسال شاگرد اول شوند ! بعضی روز تولد خود را روز بزرگی برای خود میدانند و برای تغییر در جهت حال بهتر در سال بعدی عمر خود، تصمیمات بزرگ میگیرند ... بعضیها در شبهای و روزهای مقدس مذهبی ... بعضی در سال نو ...

حال تو بگو ! صادقانه خودت را تشنه خوشبختی میدانی؟

پی نوشت : تقدیر، تقویم انسانهای عادیست و تغییر، تقویم انسانهای عالی - سال نو مبارک

آیا برای اولین گام در جهت خوشبختی آماده هستم؟

علی — Fri, 2 Mar 2012 12:56:54 GMT

در پست قبل دیدیم که اگر دنبال این هستیم که اندازۀ صحیح و نیازهای واقعی خودمون رو بدونیم به حس خودمون رجوع میکنیم. اما اگر فکر میکنیم این حس رو با افکار پراکنده کدر کردیم و قدرت تشخیص رو ازش گرفتیم، به الگوهای صحیح و قابل اعتماد کارشناسان مراجعه میکنیم. اما ما که تا به حال با هم همسفر بودیم دیگه از اینجا به بعد دو گروه میشیم !

گروه اول که مراحل گفته شده در پست های قبلی رو طی کردند و الان ذهنشون آزاد و آرام هست و حتی در سکوت ، آوازی بسیار راهنما و دلنشین رو میشنوند و پر از انرژی آماده برنامه ریزی برای رشد هستند و این از نظرات و نوشته هاشون در وبلاگشون و همچنین روند زندگیشون کاملاً معلومه. تبریک به این گروه و با بهترین آرزوها و موفقیت ها ...

گروه دوم که من هم جزوشون هستم هنوز آماده نیستند! ما اعضای این گروه در پست قبل به یک سوال برخوردیم و از اعضای موفق گروه اول خواستیم که به ما کمک کنند. ما به یک سوال برخوردیم که چرا به آنچه که درست است و مدعی هستیم آنرا میدانیم عمل نمیکنیم؟ خیلی از ما میگیم باید شاد بود ! خیلی از ما میگیم دنبال آرامش هستیم ! خیلی از ما شروع میکنیم به شمردن خوبیها و مدعی هستیم که با تمام وجود میخوایم اونا توی زندگی ما باشه ! اما آیا هست؟ آیا شاد هستیم واقعاً ؟! یک سری زود عمل میکنند و به گروه خوشبخت اول میپیوندند یک سری هم نمیدونند چرا نمیتونند به آنچه فکر میکنند درسته عمل کنند و لذا همونجا متوقف میشند. از نظرات اعضای گروه اول در پست قبل اینجور نتیجه میشه که انگار ما اعضای گروه دوم که میگیم میدونیم و میخواهیم که جلو بریم و بهترین ها رو داشته باشیم واقعاً با خودمون صادق نیستیم! به عبارت دیگه، اگر حرکت نمیکنیم دلیلش این نیست که نرمال نیستیم! بلکه دلیلش این هست که مطمئن نیستیم که راه درست چیه و فقط تظاهر به دونستن میکنیم! یعنی هی میگیم میدونم راه درست چیه اما ته دلمون و توی خلوتمون پر از تردید هستیم !!‌ خوشبختانه نظرات این گروه با آنچه در پست (( امکان تعدیل در اندازۀ نیازهای مادی )) ذکر شد منطبق بود. شاید با توجه به نظرات شما و اون پست بتونیم بگیم همه ما یک (( نمیدونم )) بزرگ داریم چون من و تو و هر شخص دیگه اگر واقعاً به این نتیجه برسیم که شرایط فعلی به ضرر ماست راهمون رو عوض میکنیم.

پس من و تو باید بیشتر به خودمون برسیم. باید بیشتر انرژیمون رو صرف خودمون کنیم. راهش هم در متن پست هایی که با هم جلو بردیم وجود داره. خدا نکنه یکی از ما تصمیم بگیره به جای پذیرش این ناآگاهی و روبرو شدن باهاش و رفع اون ، از ندونسته هاش و ضعف هاش فرار کنه و رو بیاره به روابط مخرب و خلاصه وارد شدن به فضاهایی که از این حقیقت دورش کنه چون تردید نکن که یکی از قوانین غیر قابل خدشه توی این دنیا اینه که از هر چی فرار کنی حتی یک روز مونده به آخر عمرت ، صاف میاره میکوبه توی پیشونیت و ... !

برای گروه دوم گام اول اینه که بپذیریم که نمیدونیم. بپذیریم که باید بپرسیم. پس همه ما باید سوال کننده باشیم نه نسخه پیچ برای دیگران ! حالا همه ما توی این گروه هی سوال میکنیم ! اما اینجا هم باید دید آیا واقعاً سوال کننده ها تشنه جواب هستند یا باز هم دارن تظاهر میکنن و خودشون و گول میزنند؟!!

اگر هنوز حتی تشنه هم نیستیم پس متاسفانه باید آماده مواجه شدن با آنچه در پست (( یک نیاز کاذب غیرمادی )) گفته شد باشیم. اگر تشنه هستیم پس بزودی جواب رو پیدا میکنیم و آماده رشد میشیم و به گروه اول ملحق میشیم. پس گلوگاه رو پیدا کردیم: باید تشنه باشیم.

چطور تشخیص بدیم تشنه هستیم یا نه؟! همه ما بارها این جمله رو از دیگران و از خودمون شنیدیم که (( خسته شدم )) !

همه میگن از وصعیت زندگیشون خسته شدند و میخوان عبور کنند و جلو بروند و پیشرفت کنند ! همه میگن ما تشنه رشد و خوشبختی هستیم ! همه میگن ما تشنه خوشبختی و پیدا کردن راه فرار از افسردگی و سنگینی و بی هدفی و .... هستیم. همه میگن ما تشنه هستیم و شاید هم تشنه ترین ! اما آیا توی این ابرازهاشون با خودشون و دیگران صادق هستند؟

سوال : علامت تشنه واقعی چیه؟

پی نوشت : تبریک به اصغر فرهادی عزیز و فرهنگی که ریشه اش از پس تیشه برآمد.

معیار تشخیص در اندازۀ نیازهای متعادل غیر مادی

علی — Sat, 11 Feb 2012 23:40:35 GMT

در پست قبل فهمیدیم نیازهای غیر ضروری چقدر ما رو اذیت میکنه و زندگیمونو مختل میکنه. سپس برداشتن گام بعدی در بحث ما منوط به این سوال شد که اگر بخواهیم بفهمیم که چه رفتار و نیازی نرمال محسوب میشه و چه رفتار و نیازی غیر ضروری و کاذب ، چی کار باید بکنیم؟ چه جوری بفهمیم؟ آیا منبع قبل اعتمادی هست؟ اگر بخواهیم از گرفتاریهایی که یک ذهن شلوغ و پر از درخواستهای بی ربط به هدف و آرزوهای ما خلاص شویم آیا راهی وجود دارد یا نه؟؟!

همگی خوب میدونیم که مسائل مربوط به نیازهای روانی و ذهنی یک انسان به علم روانشناسی مربوط میشود که اگر کسی بخواهد پاسخ سوال پست قبل را بصورت علمی و آکادمیک بداند براحتی با خواندن چند کتاب به پاسخ خود میرسد. پس تا اینجا باید خوشحال باشیم که در عصری زندگی میکنیم که با تمام سختی هایش پاسخ برخی سوالها رو به راحتی در اختیار ما قرار میده. پس جواب این است که بله ! میشه پرسید و فهمید :) ... و این جواب خوشحال کننده، جلو برنده و امیدوار کننده هست.

خبر بهتری هم وجود داره و اون اینکه: راه نزدیک تری هم هست ! راهی که از این مونیتور هم به تو نزدیک تره ! جواب : درون خودت ! چطور میشه که آدمها به یک نفر میگویند خسیس؟ چطور میگوییم فلانی بخشنده است؟ خیر خواه ؟ زیاده طلب ؟ فرصت طلب؟ بی هدف ؟ وابسته؟ افسرده؟ فلانی آدم مورد اعتمادی هست ! فلانی نرماله ! و .... ! اینها از کجا در ذهن تو میآد؟ از همون جایی که دست خلقت قبل از اینکه ازش بخوای در درونت قرار داده. از قوه تشخیص خودت :) آیا تو برای فهمیدن اینها مطالعه خاصی کردی؟ این قدرت تشخیص به اینجا محدود نمیشه. مثلاً کسی که اصلاً علم موسیقی نمیدونه، به راحتی نوازنده ماهر و نوازنده غیر ماهر رو تشخیص میده. پس از نگاهی دیگر، انگار خود انسان هم به مرور و با تجربه کردن و به کمک قدرت تشخیص خودش یا بصورت حسی ، میتونه به نتایج خوبی برسه. پس میبینی که از این طریق هم ما کاملاً میتونیم بفهمیم مشکلمون چیه. با این راه نزدیک ، ما کاملاً میفهمیم که دارای نیازهای کاذب و دست و پا گیر هستیم یا نه :) ! خب ! ظاهرآً به جاهای خوبی رسیدیم !!

اگر دنبال این هستیم که اندازۀ صحیح و نیازهای واقعی خودمون رو بدونیم به حس خودمون رجوع میکنیم. اما اگر فکر میکنیم این حس رو با افکار پراکنده کدر کردیم و قدرت تشخیص رو ازش گرفتیم، به الگوهای صحیح و قابل اعتماد کارشناسان مراجعه میکنیم. پس این امکان وجود داره که ما سبک تر و راحت تر زندگی کنیم و از اثرات آزاردهنده ای که در پست های قبل دیدیم و باعث نگرانی ما شده بود رها بشیم :) اما یک سوال ! اکثر ما با کمی کنکاش مشکلامونو میفهمیم و میدونیم که از کجا و از کدام ذهنیت خود در حال ضربه خوردن هستیم . از طرفی طبق آنچه در بالا گفتیم راه حلش رو هم میتونیم پیدا کنیم و حلش کنیم. اما چرا برامون سخته؟ مثلاً حتی دکترها هم با اینکه میدونند چه غذایی چه ضرری داره یا مثلاً سیگار چه مشکلاتی به همراه داره یا حتی میدونند ذهنیت های مختلف چقدر میتونه یک زندگی رو تخریب کنه ، باز هم رعایت نمیکنند. عجیبه که نمیتونند حتی به علم خودشون هم تکیه کنند و تغییر رو وارد زندگیشون کنند ...

این سختی خیلی رایج هست! چرا برامون سخته که از خودمون جدا کنیمشون؟ این حالت توی خیلی از آدمها هست. چرا بعضی ها این تغییر براشون سخته؟

پی نوشت - روز 29 بهمن روز سپندارمذگان رو بیشاپیش به همه دوستان تبریک میگم.

امکان تعدیل در اندازه نیازهای غیرمادی

علی — Sat, 21 Jan 2012 18:43:47 GMT

همه ما میدونیم که نیازهای غیرمادی زیادی داریم که در پست (( نیازهای غیرمادی )) ذکر شد. اگر این نیازها از حد بگذره تبدیل به نیازهای غیر واقعی و کاذب میشه. در پیچهای مختلف مسیری که من و تو تا به حال طی کردیم با پوست و استخوان خود حس کردیم که نیازهای کاذب چقدر باعث درد، خستگی ، افسردگی ، خشم ، وابستگی و آسیبهای مختلف میشه. باید گفت که تک تک آدمها با این مشکلات درگیر هستند و فقط میزان آن در افراد متفاوت است. اگر کسی مدعی شود که از این درگیریها مبراست ، فقط یک گزینه در مورد او صادق است: (( خود را نمیبیند ))

کسی که با این مشکلات درگیر باشه خوب میدونه که چطور فقط یکی از اینها میتونه سالها زندگی آدم رو مختل کنه و روی همه چیز اعم از مشکلات درونی و روابط اجتماعی تاثیر بگذاره.

عملکرد دنیا در مورد این نیازها همیشه یک جور است :) ابتدا با علامتهای کوچک تو را آگاه به این نیازهای کاذب و مشکل ساز میکند سپس با اتفاقات تلخ و چشاندن درد به تو ، تو را از حضور این نیازها و لزوم سبک شدن تو آگاه میسازد. اینجاست که بعضی ها به این جمله معتقد میشوند : (( درد ، مقدس و راهنماست ))

پست قبل نمونه ای از این اتفاق تلخ بود که نشون داد چطور این اتفاق تونست یک ناآگاهی رو تبدیل به آگاهی کنه. تردیدی نیست که تک تک آدمها ترجیح میدهند قبل از عملکرد دنیا و بروز یک اتفاق تلخ، خودشان نیازهای کاذبشون را تعدیل نمایند.

اما اینجا یک سوال مطرح میشه که میتونه کل داستان رو زیر سوال ببره !! ( خسته نباشی واقعاً !! ))

ما داریم حرف از تعدیل میزنیم ! تعدیل یعنی متعادل کردن. درسته؟ خب! حالا چه کسی میخواد بگه این خط تعادل کجاست؟؟؟ من باید نسبت به چی خودم رو تعدیل کنم؟؟!! :) مگه اصلاً معیار سنجشی وجود داره؟؟!! چه میزان از فلان نیاز غیر مادی، نرمال محسوب میشه ؟ اگر این جواب معلوم نباشه، من چه جوری بدونم کجا باید خودم رو تعدیل کنم و کجا نرمال هستم؟ اصلاً چه کسی میخواد بگه که الان نیاز من نرماله یا تو؟ :)

یک نیاز کاذب غیرمادی

علی — Sat, 24 Dec 2011 17:00:16 GMT

چند وقتی بود که دکتر به پدرم گفته بود باید اون غده چربی رو در بیاره. بالاخره با اصرارهای مادرم قرار شد این کارو بکنه که بعدش با هم بریم مسافرت که شاید حال من بهتر بشه ! نمیدونم چرا واسه عمل این دست اون دست میکرد؟ چه پدر و چه مادرم خیلی تا حالا بهم بی توجه بودند. دوسشون دارم اما از اون طرف نمیتونم ببینم به توقعاتم اهمیت نمیدن. اطرافمو که میبینم میفهمم که اونا باید خیلی کارا برام میکردن. الان دیگه هیچ کدوم از کاراشون به نظرم نمیآد. حس میکنم عصبی و پرخاشگر شدم. چندین بار صدامو روشون بلند کردم . راستش یک بار هم یک حرفی زدم که توهین آمیز بود. یعنی اگه یکی همینو به من میگفت من توهین تلقی میکردمش. ولی مسافرت خوبه. میخواستم هم یک حال و هوایی عوض کنم هم بهشون نشون بدم باید برام وقت و هزینه بگذارند. خلاصه آقای پدر رفت توی اتاق عمل ! منم با مادرم بیرون بودیم. دکتر که از اتاق عمل اومد بیرون صدامو بلند کردمو ازش پرسیدم چرا انقدر طول کشید پس؟ گفت که باهاش برم توی اتاقش. گفت مادرم نیاد. دکتر گفت که وقتی در اتاق عمل محل غده رو باز کردند ، یک غده دیگه اونجا دیدند که باید بررسی بشه. وقتی اون غده رو دیدند به این غده چربی هم دست نزدند. . . دکتر گفت متاسفانه فکر میکنه که اون غده خوش خیم نیست و ...

دنیا روی سرم خراب شد ... تمام فضای خونه ما عوض شد ... الان سه ماه هست که من همه کار براش میکنم اما هر روز بیشتر شاهد آب شدن پدرم هستیم. اما این فقط قسمتی از درد منه. دردمندترین قسمت موضوع رو توی این شرایط به هیچکس توی خونه نمیتونم بگم. درد دیگه من اینه که پدرم دیگه باور نمیکنه که دوسش دارم. اون فکر میکنه از روی ترحم اینجوری خوب و مهروبون شدم. اینو از چهرش و رفتارش میفهمم. تمام سعی خودمو کردم. دیگه کارایی که میکنم واقعاً وظیفه هست و خودمم نمیتونم بگم میتونم نکنم و فقط روی محبته. پدرم راست میگه . اون میگه این کارا رو هر انسانی برای یک انسان در حال مرگ میکنه . انگار بعضی چیزا زمان داره. انگار دیگه وقت رفتاری که بشه اسم (( محبت )) براش گذاشت برای من تموم شده. وقت اینکه بهش نشوم بدم که اونو درک میکنم گذشت . حقیقت اینه که نه فرصتی برای محبت کردن من مونده ، نه جون و طاقتی برای پذیرش پدرم که بخواد باورشو عوض کنه. اگه پدرم اینجوری منو تنها بذاره میدونم که بعد اون دوام نمیآرم. ای کاش میفهمید که شکم من با چند لقمه کمتر هم سیر میشه و ای کاش میفهمید دیدن رضایتش و چهره خندانش برای قلبم کافیه. ای کاش زمان به عقب برگرده. کاش میفهمید کسی که برای من فقط از چند تا خواسته های شخصی خودش گذشته ، قهرمان زندگی منه و شاید دیگه هرگز یک همچنین آدمی توی زندگی من تکرار نشه. کسی توی این دنیا هست که بتونه قبل از اینکه دیر بشه کمکم کنه؟

----------

فکر میکنم اتفاق بالا برای همه ما ملموس هست ! واقعاً توی اتاق دکتر چه اتفاقی افتاد که یک دفعه اون همه توقع و نیازهای مختلف غیر مادی یک انسان، تبدیل به نوع دیگری شد؟ چطور شد که حالا به جای توقع از طرف مقابل ، بزرگترین آرزوش این شده که ... ! چه اتفاقی افتاد که اون همه نیازش مثل حباب ترکید و از بین رفت و جاشو داد به محبت کردن، فداکاری و ابراز علاقه؟

آیا اون پیش روان شناس رفت که این تغییر بزرگ رو کرد؟! آیا پیش مشاور رفت؟! آیا قرص خورد؟!

جواب: نه ! فقط فضایی که به ذهنش حاکم شده بود ، عوض شد!

اما الان چه کمکی از دیگران بر میآد؟ احتمالاً تا آخر عمر این حسرت رو با خودش حمل خواهد کرد ... و وقتی که خودش فرزند دار بشه ، حمل این خاطره براش بسیار سنگین تر میشه ... آیا این روند رو در جهت افزایش رضایت از خود و احساس خوشبختی میبینی؟

این فقط یک مثال ( فقط یک مثال ! )هست از آسیبی که نیازهای کاذب غیر مادی به زندگی ما میزنه و این آسیب تا مدتها در ما باقی میماند و اینکه امکان تعدیلش چقدر به ما نزدیکه ... چرا باید از وجود این امکان ، بواسطه یک اتفاق تلخ آگاه و با خبر بشی؟

تک تک ما در زندگیمون همین الان ، یک یا چند مورد از این ارتباط های ناراحت کننده که باعث آزار دو طرف میشه رو داریم. اگر کسی مدعی بشه که این ارتباط رو نداره فقط یک گزینه در موردش صادق هست : خودش و زندگیشو نمیبینه !

این اتفاق ممکنه در ارتباط بین آدم با همسرش هم بیافته . . . یا بین دو تا دوست. حتی دو تا دوست هم جنس. آیا برای تغییر در نگاه ، منتظر یک همچنین اتفاق تلخی هستیم؟! اگر قبل از اون اتفاق ، از خودمون کمک بگیریم چقدر فرصت دوست داشتن ما زیادتر میشه ... و وقتی قلب بازتر بشه چقدر ارتباطها فرق میکنه و چقدر رضایت من بیشتر میشه ... چقدر زیاد ... چقدر قدرتمندتر و محکم تر میشم ...

الان از چه چیز یا چه کسی دلخوری؟! به خودت جواب بده ...

اثرات نیازهای کاذب غیر مادی

علی — Thu, 8 Dec 2011 20:04:11 GMT

جالب بود ! برای خودم و خلوتم بسیار جالب بود !! حدود دو ماه از پست قبلی صبر کردم و منتظر شدم شاید یک نفر در نیازهای غیر مادی اون لغت رو بفرسته !! تقریباً تمامی نیازهای غیر مادی در نظرات توسط خواننده ها گفته شد !! تقریباً بیش از 250 نفر پست قبلی رو خوندند اما کسی نگفت که جزو نیازهای غیر مادی ما انسانها (( عشق )) هم هست ! بسیار جالب بود. بگذریم تا بوقتش !

نظرات شما نشان میدهد که نیازهای غیر مادی ما انسانها ( مطلق یا نسبی )، به شرح زیر است:

آرامش، توجه ، امنیت ، عدالت خواهی ، تفریح ، نیاز به راهنما ، کمال گرایی ، تحسین شدن ، خلوت ، حمایت ، آزادی ، امید ...

اما همه میدونیم که ممکنه یک روز نیازهای دیگری هم یادمون بیاد که اینجا نگفتیم. پس نباید به اینها قناعت کنیم. اگر بتونیم جوری جلو بریم که شامل همۀ نیازهای غیر مادی باشه، میتونیم ادعا کنیم که داریم با نگاهی کامل، قدم ها رو برمیداریم. درسته ؟ پس همین کار رو میکنیم :

شما در نظرات پست قبل، تقریباً همه معتقد بودید که این نیازها بین همه ما مشترک هست و حتماً میدونید این یعنی چی؟؟ یعنی تا اینجا همسفر بودن من و تو در این دنیا ، نه تنها یک تعارف نیست بلکه عین حقیقته ... ما همه در یک کاروان هستیم ...

نیاز غیر مادی من و تو هر چه باشه ، چه اینهایی که ذکر شد و چه آنها که ذکر نشد ، مانند هر چیز دیگری در این دنیا نیاز به تعدیل داره. نیاز به کاتالوگ برای استفاده صحیح داره.

تحسین شدن تا کجا؟ آیا اگر دائمی باشه باعث ضعف ما در دیدن اشکالاتمون نمیشه؟ حمایت تا کجا؟ آیا اگر زیاد باشه باعث عدم استفاده از تواناییهامون و در نتیجه تبدیل به بزرگترین عامل در جهت ضعیف شدن ما نمیشه؟ امنیت زیاد باعث کاهش قدرت دفاع که از خصیصه های زنده بودن هست میشه. . . نیاز زیاد به محبت دیدن منجر به وابستگی میشه ... هر کدوم از نیازهای غیر مادی رو دلت خواست انتخاب کن ! زیادش مشکل ساز میشه. چه دشمنی از اینها بزرگتر و قدرتمند تر وجود داره؟ قدرتمندترین دشمن ها دشمنهای درونی هستند. بزرگترین تمدنهای بشری فقط وقتی فرو ریختند که از درون خراب شدند. پس باید اینجا بیشتر حواسمون باشه :) هر نیاز غیر مادی رو که به ذهنت میرسه انتخاب کن. اگر زیاد از حد بشه و مجبور بشی بیش از حد ارضاش کنی ایجاد مشکل میکنه.

خب ! حالا من یک یا چند تا از این نیازها رو بیش از اندازه دارم ! میدونم که دارم. اما کاریش نمیشه کرد. دائم میخوام این نیازها هر چه بیشتر تامین بشه . شاید اسمش توقع باشه ! پر شدم از توقع های مختلف که معمولاً هم برآورده نمیشه. تبدیل به یک آدم وابسته شدم ... و این منو در مقابل دیگران ضعیف کرده و بی دفاع. از ضعف خودم متنفرم. خشم من نسبت به خودم ، دیگران و دنیای بیرون زیاد شده. حالا برای تغییر حالم گاهی فکر میکنم باید محل زندگیم رو عوض کنم ! اما توی تنهایی خودم بهتر از هر کس میدونم که من هر جا برم این افکار رو با خودم خواهم برد. . . حالا برای خروج از این وضعیت دو سوال دارم :

1) آیا میتونم این نیازها رو تعدیل کنم تا جور دیگه ای زندگی کنم؟

2) چگونه؟ آیا مثالی هست که نشون بده میشه این نیازها رو متعادل کرد؟

نیازهای غیر مادی

علی — Mon, 17 Oct 2011 14:40:29 GMT

درجستجو به دنبال خوشبختی در پست قبل دیدیم که برای بدست آوردن و حس کردن خوشبختی و احساس رضایت ، نیاز به برآورده شدن نیازهای مادی و نیازها غیر مادی داریم. در مورد نیازهای مادی و پوشش دادن آن برای خود، در چندین پست بحث کردیم و به کمک نظرات بسیار جالب از خواننده ها به جاهای خوبی در این قسمت رسیدیم. حال همه ما برای تکمیل نیارهای خود ناچار به پوشش نیازهای غیر مادی خود هستیم. حال سه سوال مطرح است:

1 – تو چند تا نیاز غیر مادی در خودت میشناسی؟

2 – آیا این نیازها بین همه انسانها مشترک است و فقط میزان آن در بعضی از ما کم و زیاد میشود؟؟!

3 – کدامیک از این نیازها بین ما و حیوانات مشترک است؟!

پی نوشت: معمولاْ در سوالاتی مثل سوال اول، خیلی ها به مشکل میخورند ! خواندن پست سوم ( نیازهای مشترک - نیازهای مادی ) و نظرات دوستان ، قبل از پاسخ به سوالات راه گشا خواهد بود

مکث !!

علی — Thu, 22 Sep 2011 22:22:50 GMT

کاروان خوشبختی ... ! ایست !! مکث همیشه لازمه. این مکث و بازبینی ، جلوی گم شدن رو میگیره. پس یک بازبینی میکنیم. در این بازبینی اگر در هر جمله شک داشتیم ، به پست مربوطه رجوع میکنیم !

آیا تا به حال دیده ایم که یک آدم ناراضی احساس خوشبختی کنه؟ پس اگر دنبال خوشبختی هستیم باید سعی کنیم رضایتمون رو بالا ببریم. رضایت یعنی ارضا شدن. اما ارضای چی؟! ارضا شدن وقتی مفهوم داره که (( میل )) ی یا (( نیاز )) ی وجود داشته باشه. درسته ما پر از میل ها و نیازهای مختلف هستیم که همین ارضا نشدن ها باعث عدم احساس خوشبختی در ما شده .

اما ما نمیتونیم تک تک امیال و نیازهامونو برآورده کنیم. از طرفی نمیخوایم از خوشبختی فاصله بگیریم. پس بهتره بریم سراغ امیال و نیازهای اصلی. برای پیدا کردن نیازهای اصلی رفتیم سراغ راهنمای مهربان و راستگویی به نام طبیعت. طبیعت میل اصلی رو به ما نشون داد پست دوم (بنیادی ترین میل)

برای برآورده کردن اون میل اصلی ( رشد ) ما دو گروه (( نیاز )) داریم. نیاز مادی - نیاز غیر مادی. این نیازها بستر و پایه رشد هستند. به همین دلیل رفتیم سراغ پیدا کردنشون. در پست سوم (نیازهای مشترک - نیازهای مادی) بود که این نیازها پیدا شد و دیدیم که پیدا کردنشون نیاز به اطلاعات خاصی نداره ! اما آنچه که از نظرات شما در پست چهارم (اندازۀ نیازهای مادی) بیرون اومد این بود که نیازهای مادی هر چی که باشه ، هر چقدر مقدارش بیشتر باشه سرعت رسیدن ما به خوشبختی رو کمتر میکنه .

خوشبختانه در پست پنجم (امکان تعدیل در اندازۀ نیازهای مادی) دیدیم که همه ما میتونیم نیازهامون رو تعدیل کنیم و سرعتمون رو بیشتر کنیم سوال مهم اینه که اول من باید بدونم خط تعادل در هر یک از نیازهام کجاست بعد از تواناییم استفاده کنم و برای رسیدن به احساس بهتر نیازهامو برسونم به یک مقدار مناسب. اون خط رو هم در پست ششم (معیار تشخیص در اندازۀ نیازهای مادی متعادل) بهش رسیدیم. اینجا که رسیدیم یهو زدیم به اون راه !! گفتیم فرض کنیم همه این بحث ها درست ! اما اگر یکی این نیازها رو داشته باشه واقعاً چطور به نظر میآد؟! در پست هفتم (یک نیاز کاذب مادی) چهره یک نیاز کاذب رو برانداز کردیم. اصلاً فرض کنیم اینکه چطور به نظر میآد مهم نباشه ! من نمیخوام جلوتر برم و به خوشبختی برسم ! من میخوام همین جا از همین نیازهای زیاد لذت ببرم ! آیا روی خود من هم این نیازهای غیر ضروری اثر میگذاره؟! پست هشتم (اثرات درونی نیازهای کاذب مادی) این موضوع رو بررسی کردیم.

همین ! این بار بر خلاف پست های قبل که سوالی مطرح میشد ، هیچ سوالی نداریم

یک کم فکر میکنیم و بازبینی در خود و متن ها ... و اگر حرفی بود میگیم

خوشبختی<-رضایت<-ارضای میل به رشد<- برآورده کردن نیازها (مادی-غیر مادی)

اثرات درونی نیازهای کاذب مادی

علی — Tue, 3 Mar 2009 14:55:48 GMT

در پست قبل چهرۀ یک نیاز کاذب را یررسی کردیم. اکثر دوستان در قسمت نظرات، این چهره را زشت میدانستند و صاحب چهره را متهم ! بعضی از سروران نیز تیزبینانه آن متن را وسیله ای دانستند برای دیدن خودشان ...

به هر ترتیب تا اینجا به کمک هم نماد بیرونی نیازهای کاذب را دیدیم. اما آیا نیازهای کاذب مادی، اثرات درونی هم برای صاحبش دارد؟ باید مثل گذشته، از بررسی یکی از نیازها شروع کنیم ...

در ضرورت نیاز به بهداشت شکی نیست. نیاز به بهداشت رو برای چی لازم داریم؟ برای سلامتی و جلوگیری از ابتلا به مریضی، ...! درسته؟

حالا فرض کن یک نفر شروع کنه به توجه و تمرکز زیاد روی ریزترین عواملی که در اطرافش ممکنه یک روز باعث مریضی بشه. هر روز افکار جدید میآد سراغش و خودش رو محدودتر میکنه تا کمتر در معرض میکرب قرار بگیره ... هر روز سختگیرتر و معذب تر میشه و در نهایت دچار یک بیماری به نام (( وسواس )) میشه ... و حتماً میدونی که وسواس، بیماری کوچکی نیست و طول درمان داره ...

جالبه ها ! آدم میره سراغ عاملی که برای جلوگیری از بیماری بسیار مهمه، اما بعد با زیاده روی در همون عامل، باعث ابتلا به بیماری میشه !!

آیا لازمه یک نیاز مادی دیگه رو هم بررسی کنیم؟!

ضرورت غذا و آب چی؟ کسی میتونه چند ماه بدون اینا زندگی کنه؟ پس حالا میخوایم یک نیازی رو بررسی کنیم که اگر ارضا نشه نه تو میمانی و نه من :)

ما برای چی غذا میخوریم؟ حداقل جواب اینه: برای ادامه زندگی !!

حالا اگر شروع به خوردن و آشامیدن بیش از اندازه کنیم اولین چیزی که مورد تهدید قرار میگیره، همون زندگیمونه :) شغل و پول رو برای زندگی خوب میخوایم اما اگر زیاد براش زمان بگذاری به اولین چیزی که لطمه میزنه ، همون زندگی خوب داشتنه ... و تازه در مراحل بعد منجر میشه به ورود صفتهایی مثل خسیسی، طمع، زیاده خواهی ، توجیه دزدی، ...

سکس همین طوره ... برای ارضای جسمی و احساسی ... و اگر زیاد بهش برسی به اولین چیزی که ضربه میزنه همون جسمت و احساست هست ... و تازه در مراحل بعد منجر میشه به ورود صفتهایی مثل بی تعهدی، هیزی، توجیه خیانت، عدم توانایی در کنترل روابط ...

طیف قابل توجهی از نیازهای مادی رفتار مشابهی دارند ... بعضی از این نیازها هم به روش دیگه ای ضربه میزنند ... با اتلاف هزینه، عمر ... و در نهایت باز هم بوجود آوردن مشکل و نارضایتی ... مثل آدمهایی که ماشین باز هستند ... یا موبایل باز ... یا ... !! این راه باعث میشه دنیای آدم محدود بشه به همین کالاها !!

هر یک از نیازهای مادی رو دوست داری انتخاب کن. این عملکرد رو به وضوح در اون میبینی ...

انگار یک چیزی مثل یک خط یا مثلاً یک مرز نامرئی وجود داره که این طرفش رضایت و لذته و اون طرفش نارضایتی و رنج هست. این طرفش ساختن هست و اون طرفش تخریب ...

اینجاست که ارزش مدیریت تو در ارضای نیازهای مادی که داری، بارز میشه ...

اینجاست که تعدیل بیش از هر عاملی جلوه میکنه ...

اینجاست که یکی میناله از نداشته هاش ... پر از خشم ، پر از وابستگی، پر از حسرت، پر از افسردگی، پر از ناله از شرایط زمین و زمان و یکی از حس رضایتش در درون، احساس شادی میکنه و برق رو در چشمهاش به وضوح میشه دید ... بدون نیاز به مهمانی، بدون نیاز به الکل، مواد مخدر و ...

شاید این رفتار مشابه به این دلیل طراحی شده که همه آدمها رو به اهمیت رعایت خط تعادل که قبلاً در موردش تبادل نظر کردیم ، متوجه کنه ...

در پست قبل نماد و اثر بیرونی و در این پست آثار درونی نیازهای کاذب رو دیدیم ...

همگی ما در حال طی کردن مسیر سفر زندگی هستیم. از طرفی بسیاری از ما احساس میکنیم برای ادامۀ این سفر ، نیاز به یک همسفر داریم ... و شاید گاهی از خودمون سوال میکنیم که آیا ما همسفر خوبی هستیم؟ آیا علائم فوق در وجود ما نیست؟؟ ... اگر هست آیا ریشه آن میتونه عواملی باشه که تا اینجا به کمک دوستان بهش رسیدیم؟ ... اینها سوالهایی هست که توی خلوت بالاخره میاد سراغ آدم...

سوال:

آیا وجود نیازهای کاذب مادی در طرف مقابل، معیار مهمی برای انتخاب یا عدم انتخاب همسفر در تو هست؟ چرا؟

یک نیاز کاذب مادی

علی — Sun, 15 Feb 2009 15:43:53 GMT

رفتن به مجلس عروسی یکی از عزیزان، همیشه یسیار خوشایند بوده و خواهد بود. اما در این دنیا همیشه نیش و نوش با هم است !!

دیدن بعضی صحنه ها در همین مجلس هم گاهی اصلاً جالب نیست. حتماً تا به حال وارد مجلس عروسی شدی و هنگام شام ، حتماً دیدی مهمانهایی که بشقابشون رو پر که نه ! لبریز میکنند از گوشت و مرغ و انواع غذاهای روی میز !! بعد چون همه چیز توی یک بشقاب جا نمیشه، بشقاب دوم رو به اسم همسر یا دوست یا بچه شون ور میدارند و لبریز و ... !! متاسفانه ماجرا اینجا تموم نمیشه !! تازه بعد از اینکه حمله خودشون رو انجام دادند، به جای اینکه بشقابهای سنگینشون رو ببرند روی میزهای اطراف میل کنند، سر همون میز شام شروع میکنند به خوردن که نکنه چیزی از چشمشون فرار کنه !! این مهمانها در هر جمعی دیده میشن ...

تازه این جور آدمها ، این داستان رو در مورد دسر هم تکرار میکنند ...

سکانس آخر هم کاملاً قابل حدسه :

بشقابهایی که غذاهای آن دست خورده شده و نیمه پر رها شده ... از طرف دیگه نرسیدن غذا به بعضی مهمانها و ... نهایتاً شرمندگی میزبان ...

جداً قضاوت تو در مورد این آدمها چیه؟ اگر این اتفاق در مجلس عروسی یکی از عزیزان تو بیافته تو چه عکس العملی نشون میدی؟

سوال :

به نظر تو آیا دیدن صحنه کمد لباسی که پر از لباسهاییست که یکی دو بار استفاده شده و بعد رها شده، با دیدن اون بشقابهای پر از غذاهایی که مقداری از آن استفاده شده و بعد رها شده واقعاً خیلی فرق داره؟

آیا خریدن موبایل گرون قیمتی که اکثر منوهاش برای صاحبش بدون استفاده رها میشه ، با برداشتن غذایی که بدون استفاده رها میشه خیلی متفاوته؟ یا کامپیوتری که ... لپ تاپی که ... دوربین عکاسی که ... ماشینی که ... منزلی که ... تلوزیونی که ...

نکنه ما در این دو روزی که مهمان هستیم، باعث نرسیدن مایحتاج به یک مهمون عزیز دیگه بشیم ... نکنه باعث شرمندگی میزبان بشیم ...

همسفر ! اگر یکی یا چند تا از این موارد رو در زندگیت میبینی باید هوشیار باشی. تو بهتر میدونی که پشت این جنسهایی که در زندگیت هست فقط یک ضرر مالی نیست. بلکه شاید یک ذهنی باشه که به نیازهای کاذب گرایش داره. این ذهن در موارد مادی فقط یک ضرر مالی و سنگینی و شلوغی خانه و اتاقت رو بهمراه داره اما در موارد غیر مادی ( مثل نیاز به محبت و ... ) ممکنه مشکلاتی رو ایجاد کنه که فقط به ضرر مالی ختم نشه. با این ذهنیت واقعاً کار شریک زندگی ما برای راضی کردن ما چقدر سخت و خوشبختی چقدر دورتر میشه. راستی ! نکنه ما یه همین منوال جلو بریم و فرزند دار بشیم و این ذهنیت رو به عنوان یک (( رفتار )) توی وجودش تزریق کنیم ...

همین جا نشانه ها و علامتهای اون ذهن رو در وسایلت ببین ...

معیار تشخیص در اندازۀ نیازهای مادی متعادل

علی — Fri, 6 Feb 2009 14:11:15 GMT

حتماً تا به حال با عبارت (( خط فقر )) مواجه شدی. این خط فقر رو چطور تعیین میکنند؟

مراحل کار تقریباً به این شکله که ابتدا اقلامی رو به عنوان مایحتاج اولیۀ هر انسان مشخص میکنند و بعد با توجه به تحقیقات و کار مفصل کارشناسی، اندازۀ این اقلام رو برای هر فرد مشخص میکنند. پس تا اینجا دو مرحله کار انجام میشه:

1) یکی مشخص شدن نیازهای اصلی و مشترک

2) مشخص کردن حداقل اندازۀ آن نیازها برای هر فرد.

(خب خدا رو شکر ! ظاهراً مراحلی که من و تو تا اینجا طی کردیم هم زیاد غیر علمی نبوده!! درسته؟! )

به عنوان مثال : در مرحلۀ اول میگن غذا جزو نیازهای اولیه و مشترک هست ( شامل گوشت ، سبزیجات، ... ). در مرحله دوم با بررسی فیزیک بدن و متغیرهای دیگه ، تعیین میکنند که هر انسان برای داشتن یک رشد متناسب و سالم ، باید مثلاً بین A تاB کیلوگرم در ماه گوشت بخوره ... انقدر سبزیجات بخوره ، انقدر آب و ...

بعد در مورد تک تک نیازهای مادی اولیه ، همین کار رو میکنند ... حداقل نیاز هر فرد به مسکن ، حداقل نیاز به بهداشت ... و ... و

به این شکل میگن اگر کسی از این اندازه ها کمتر داشته باشه ، فقیر محسوب میشه ... و به این ترتیب خط فقر مشخص میشه.

دقیقاً به همین ترتیب محدودۀ مصرف ، در یک زندگی نرمال و خوب هم تعریف میشه که در این زندگی علاوه بر وجود مایحتاج اولیه به عنوان نیازهای اولیه، اقلام دیگه ای هم وارد میشه مثلاً ماشین ، موبایل ، ...

این الگو بسیار مهمه. دولتمردان با توجه به این الگو و همچنین جمعیت کشور خود میتوانند محاسبه کنند که در صورت مصرف نرمال از فلان مایحتاج اولیه، چقدر نیاز به واردات دارند، چقدر امکان صادرات دارند، کدامیک از شهرها نیاز کاذب و غیر عادی دارند و ... حتی مصرف آب و برق و ... هم بصورت سرانه کاملاً در دنیا حساب شده و دارای الگو هست. این الگو یکی از متغیرهای مشخص شدن وضعیت اقتصادی یک ملت هست ... و سیاستهای دولت بر اساس همین وضعیت بنا میشه . همونطور که میدونی میگن اقتصاد، مادر سیاست است

بنابراین این الگو بسیار دقیق تنظیم میشه . حتی در اکثر کشورها برای بعضی از مصارف زیادتر از حد، جریمه های تصاعدی هم در نظر گرفته میشه ... چون مجموع این مصرفهای کاذب ، به تنهایی میتونه کشور رو وارد بحران کنه ...

خب ! پس ظاهراً یک الگوی کاملاً علمی و تحقیقاتی برای یک زندگی خوب و نرمال و همراه با آسایش وجود داره که بسیار قابل اعتماد هست و میشه با خیال راحت از اون استفاده کرد.

از نگاهی دیگر، انگار خود انسان هم به مرور و با تجربه کردن یا بصورت حسی به نتایج خوبی رسیده ... هر کدوم از ما کاملاً میدونیم که اندازۀ ظرف نرمال ، برای هر یک از نیازهای ما چقدر هست. مثلاً تک تک ما میفهمیم که چه حجم غذا در هر وعده برای ما نرمال محسوب میشه و ما از کجا به بعد احساس سنگینی و ناخوشی پیدا میکنیم. این احساس و تجربه رو در مورد مسکن نرمال ، ماشین ، نیاز جنسی ، ... هم کاملاً و به وضوح با خود داریم ...

این اندازه ها خیلی هم متفاوت نیست ... چون اگر خیلی متفاوت بود هرگز در هیچ کشوری سیاست گذاری امکان پذیر نبود ... هرگز برآورد هزینۀ ماهانه برای زوجها قابل انجام نبود ... مگر اینکه یک نیاز کاذب و یا یک جور زیاده خواهی وجود داشته باشه ... یا یک جور تسلیم کردن ذهن به این نیازهای کاذب ...

خب ! ظاهرآً به جاهای خوبی رسیدیم !!

اگر دنبال این هستیم که اندازۀ صحیح خودمون رو بدونیم به حس خودمون رجوع میکنیم. اگر فکر کردیم این حس رو با زیاده خواهی ها کدر کردیم و قدرت تشخیص رو ازش گرفتیم، به الگوهای صحیح و قابل اعتماد کارشناسان مراجعه میکنیم

حالا یک سوال !! با این دو معیار قوی برای تشخیص، میتونی حداقل یک نمونه از نیازهای کاذبی که در اطرافیانت دیدی رو تعریف کنی؟ راستش اینجا بیشتر دنبال (( یک مثال از زندگی روزمره )) هستیم ... نه کلی گویی و تحلیل و تفسیر ... !! چون خوندنش میتونه بسیار مفید باشه ... شاید این نیاز در ما هم باشه که ازش بی خبریم ... این میتونه آغاز یک نگاه جدید بشه ...

پی نوشت : اولین ماهگرد تولد این وبلاگ و سعادت برخورداری از حضورتون برام مبارک بوده ... سپاس فراوان ...

امکان تعدیل در اندازۀ نیازهای مادی

علی — Thu, 29 Jan 2009 21:07:54 GMT

فرض کن مدتی هست که احساس میکنی اوضاع جسمی خوبی نداری ... بعد کم کم حس میکنی موضوع جدی هست ! خلاصه بعد از مدتی بی تفاوتی نسبت به این حس ( عادت اکثر ما !! ) به یک جایی میرسی که میگی (( فکر کنم حتماً باید برم دکتر )) !! حالا در محضر یه دکتر درجه یک نشستی و میبینی ایشون حسابی رفت توی فکر و برات یک آزمایش خون بلند بالا نوشت! بعد از دادن آزمایش و گرفتن جواب آزمایش دوباره میرسی خدمت جناب دکتر ... و ایشون با حالتی نیمه عصبانی میگه: (( حتماً باید به اینجا برسه تا شما به دکتر مراجعه کنید؟!!)) اینجا معمولاً دهن آدم یه کم باز و خشک میشه ... چشما گرد میشه ... و بیشتر از اینکه خجالت بکشی ، ترس میآد سراغت !! ( فلاش بک: میبینی چقدر اشتراک در رفتار داریم؟!! )

بعد جناب دکتر ادامه میده : (( تا اطلاع ثانوی مطلقاً لب به این غذاها که برات مینویسم نمیزنی. وضعیت شما اصلاً جالب نیست و ممکنه ... )) !

از مطب میآی بیرون و شروع میکنی به فکر کردن به شرایطی پیش اومده و ...

از فردا با دقتی که آمیخته با ترس هست، شروع میکنی به انجام موارد لازم ...!

یعنی همین که متوجه میشی وضعیت تغذیه تو ممکنه شرایط زندگیت رو وارد بحران کنه،سریعاً نوع تغذیه خودت رو تغییر میدی ! غذا ، یکی از نیازهای مادی بود ... درسته؟!

میبینی دوست من؟ ما کاملاً قادر به تعدیل در اندازه نیازهای مادیمون هستیم :)

در مورد سایر نیازهای مادی هم وضعیت به همین شکل هست ... مثلاً امتحان درسی مهمی پیش میآد و ما خواب رو کنترل میکنیم ! ( فکر در مورد سایر نیازهای مادی به عهده خودت... )

و من و تو خوب میدونیم که بدن ما بعد از یک مدت که در شرایط جدید زندگی کنه، به اون شرایط عادت میکنه !! این خبر واقعاً فوق العاده هست این یعنی بهینه کردن نوع زندگی، نه تنها برای ما کاملاً امکان پذیر هست بلکه میتونیم بعد از یک دوره، به این وضع بهینه، عادت کنیم

در واقع فقط کافیه به این نتیجه برسیم که این ظرف موجود، به نفع ما نیست

جالبه ... دستی که ما رو خلق کرده (خدا یا هر چی که اسمش رو بگذاری) ، مهربانانه ابزار رسیدن به رضایت و خوشبختی رو در اختیار ما گذاشته ... قبل از اینکه ازش بخوایم ...

حتماً میدونی که اکثر مذاهب مثل زرتشت، یهودیت، مسیحیت و ... دارای مناسکی به نام روزه هستند... شاید یکی از دلیل هاش، به خاطر یادآوری همین موضوع باشه ... که قدرت تسلط بر عادات، تا چه حد در وجود ما گذاشته شده ... شاید ...

اما اینجا یک سوال مطرح میشه که میتونه کل داستان رو زیر سوال ببره !! ( خسته نباشی!! ))

گفتیم که تا به حال بارها و بارها خود را با شرایط پیش آمده وفق داده ایم و خود را کنترل کرده ایم و این امکان در انسان وجود داره! یعنی ما داریم حرف از تعدیل میزنیم ! تعدیل یعنی متعادل کردن. درسته؟ خب! حالا چه کسی میخواد بگه این خط تعادل کجاست؟؟؟ من باید نسبت به چی خودم رو تعدیل کنم؟؟!! :) مگه اصلاً معیار سنجشی وجود داره؟؟!! چه میزان استفاده از فلان نیاز مادی، نرمال محسوب میشه ؟ اگر این جواب معلوم نباشه، من چه جوری بدونم کجا باید خودم رو تعدیل کنم و کجا نرمال هستم؟ اصلاً چه کسی میخواد بگه که الان نیاز من نرماله یا تو؟ :)

همه میدونیم که در مورد گیاه ها این موضوع معلوم شده. مثلاً میگن به فلان گیاه باید هر 2 روز یک بار آب بدی، انقدر باید آفتاب بخوره و ... ! در مورد حیوانات هم همین طور هست ! یعنی معلوم شده که هر نوعی از جانداران چه الگوی برای استفاده از نیازهای مادی باید داشته باشه ! مثلاً معلوم شده که جانداری به نام گربه چه برنامه غذایی باید داشته باشه و تا چه اندازه باید غذا بخوره تا یک رشد متناسب ، سالم و صحیح رو طی کنه ! حالا سوال اینه:

در مورد جانداری به نام انسان چی؟!! خط تعادل و الگوی مصرفی تعریف شده اصلاً؟

اندازۀ نیازهای مادی

علی — Tue, 20 Jan 2009 14:25:34 GMT

نظرات شما نشان میدهد که نیازهای مادی ما انسانها ، که میتوان در آنها جنبۀ جسمی را دید ( مطلق یا نسبی ) ، به شرح زیر است:

غذا، لباس، نیاز جنسی، خواب برای استراحت جسمی، بهداشت، مسکن، ماشین، شغل خوب برای بدست آوردن پول و درنتیجه برطرف کردن نیازهای مادی ...

اما همه میدونیم که ممکنه یک روز نیازهای دیگری هم یادمون بیاد که اینجا نگفتیم. پس نباید به اینها قناعت کنیم. اگر بتونیم جوری جلو بریم که شامل همۀ نیازهای مادی باشه، میتونیم ادعا کنیم که داریم با نگاهی کامل، قدم ها رو برمیداریم. درسته ؟ پس همین کار رو میکنیم :

شما در نظرات پست قبل، تقریباً همه معتقد بودید که این نیازها بین همه ما مشترک هست و حتماً میدونید این یعنی چی؟؟ یعنی تا اینجا همسفر بودن من و تو، تنها یک تعارف نیست ... عین حقیقته ... ما همه در یک کاروان هستیم ...

آیا کسی هست که بخواد از کاروانی که مقصدش خوشبختی هست، عقب بماند؟!

هر یک از نیازهای مادی را ( چه آنها که اینجا ذکر شد ، چه هر نیاز مادی که میتوان در این دنیا تصور کرد) میتوان به یک ظرف خالی تشبیه کرد که در درون ما وجود دارد و ما باید برای رسیدن به رضایت، آنرا پر کنیم.

از طرفی از نظرات دوستان در پست قبل میتوان فهمید که تقریباً همه معتقد بودند که این ظرفها (نیازها) در همگی ما مشترک است و فقط مقدار آن کم و زیاد میشود.

در این صورت کاملاً بدیهیست که در این کاروان، هر کس نیازهای کمتری داشته باشد مثل این است که ظرفهایی با حجم کمتر به همراه دارد. از طرفی مشخصاً قابل پیش بینی هست که هر کس ظرف بزرگتری دارد ، باید زمان بیشتری را برای پر شدن هر یک از ظرف هایش صرف کند !! این یعنی دیرتر رسیدن !! یعنی دورتر شدن رضایت و درنتیجه دورتر شدن لمس خوشبختی ...

تازه ماجرا فقط دیرتر رسیدن نیست. نیازهای بیش از حدمادی، مسائل دیگه ای هم در مسیر زندگی ما بوجود میآره :

من میخوام کلی وقت رو صرف ارضای فلان نیاز مادی بکنم اما تو نه ! من مجبورم پشت اون نیاز بمونم تا خوب ارضا بشه اما تو میخوای خیلی زود عبور کنی ... تو به اندازۀ من احساس نیاز نمیکنی ... من وابسته هستم و تو وارسته . در این حالت تو در کنار من احساس آزادی نمیکنی. از طرفی کم کم من از جلو زدن دیگران و درجا زدن خودم دچار خشم میشم ... دچار افسردگی میشم ... از بی عدالتی می نالم ... و در نهایت حس میکنم بسیار تنها هستم.... در واقع تک تک این حسهای مخرب، فقط نارضایتی رو زیاد میکنه ... و با توجه به نتایجی که در پست قبل کسب کردیم، نارضایتی درست در جهت خلاف مسیریست که به خوشبختی منتهی میشود.

باید این رو هم اضافه کرد که ادامۀ این روند شاید باعث بشه تا جایی جلو بریم که برای خلاص شدن از خشم، وابستگی، افسردگی و پیدا کردن دوبارۀ مسیر اصلی زندگی، نیاز به کمک حرفه ای پیدا کنیم ...

شاید این تجربه رو خیلی ها با پوست و استخوانشون کاملاً لمس کردند ...

سوال:

آیا ممکنه این تفاوتها در مقدار نیاز رو تعدیل کرد و از ((جا ماندن))ها و این همه مشکلات متعدد جانبی کاست؟

پی نوشت:

در بین سرورانی که اجازه دادند از نظرشون مطلع بشیم تخصص های ارزشمندی وجود داره ... پزشک ، وکیل، مهندس، تاجر، مربی یوگا، حسابدار و کارشناسان رشته های مختلف ... قطعاً هر یک نه تنها تجربه های شخصی ارزشمندی دارند بلکه به واسطۀ شغلشون ، با آدمهای متفاوتی برخورد داشتند و از تجربه های آنها هم مطلع هستند ... که این خیلی میتونه کمک باشه ... من مطمئن هستم به جای خوبی خواهیم رسید ... مرسی از حضورتون

نیازهای مشترک - نیازهای مادی

علی — Mon, 12 Jan 2009 22:02:59 GMT

همه ما لحظه به لحظه از عمر خود ، این سرمایه بی بازگشتمان را قربانی میکنیم تا به حس خوشبختی برسیم. همه ما به دنبال خوشبختی هستیم. اما آیا راه من درست است؟ راه تو چی؟

بگذار از یک سوال شروع کنیم! آیا تا به حال حتی یک نفر را دیده ای که ناراضی باشد و در عین حال احساس خوشبختی کند؟! همه ما میدانیم که خوشبختی، فقط در سایه رضایت حاصل میشود. قبول داری؟ پس برای رسیدن به خوشبختی باید روی کسب رضایت فکر کنیم ! یعنی:

خوشبختی<-رضایت

بسیار خوب !! شروع میکنیم به فهمیدن رضایت :)

رضایت یعنی چی؟! لطفاً پیچیده فکر نکن !! رضایت یعنی ارضا شدن. به همین سادگی

((ارضا شدن)) چه وقت مفهوم پیدا میکند؟ زمانی که خواسته ای هست ... میلی هست ...

پس یعنی اگر من میل هامو بشناسم و همشون رو ارضا کنم عملاً به رضایت نزدیک میشم و حس خوشبختی میکنم. آره درسته مثلاً وقتی من سیر میشم ، میل به گرسنگیم ارضا میشه و من نسبت به آدمای گرسنه احساس خوشبختی میکنم ! حالا اگر همه حس هام ارضا شه ... وااییی چه احساسی دارم! احتمالاً حس میکنم خوشبخت ترین آدم روی زمینم ... پس باید توی قدم اول برای رسیدن به خوشبختی، برم سراغ شناخت میل هام. نیاز هام ! اما باید واقع گرا هم باشم ! شاید هیچ آدمی نتونه همه نیازها و میل هاشو برآورده کنه. اما اگر بتونه قسمت بزرگتری از میل یا به عبارت بهتر اصلی ترین میلش رو ارضا کنه شاید جزو خوشبخت ترین ادمها باشه. نه؟

در متن قبل با نگاه به طبیعت ، این بزرگترین، مطمئن ترین، راستگو ترین، بی غرض ترین و سخاوتمند ترین استاد انسان در تمام اعصار، دریافتیم که میل اصلی در همه جانداران، میل به رشد است. احتمالاً انسان نیز به واسطه جاندار بودن ، از این قاعده مستثنی نیست. بله! شاید ما نیز بنیادیترین میل را پیدا کرده ایم مرسی طبیعت عزیز ! تو ما رو یک پله به هدفمان نزدیک تر کردی... !

اما از زمانی که من و تو دست چپ و راست خود را تشخیص داده ایم به دنبال خوشبختی بوده ایم تا کنون. به هر حال این موضوع به هیچ وجه در زندگی ما کوچک و بی اهمیت نیست. پس بهتر است وسواس بیشتری به خرج دهیم و با اجازۀ استاد بزرگ ( طبیعت مهربان ) ، این آموخته را از بوته آزمایش بگذرانیم تا مطمئن شیم واقعاً میل اصلی ما همینه ! اینجوری دلمون هم راحت تره و مطمئن تر قدم بعدی رو بر میداریم.

برای این هدف، بهترین محک این است که وارد زندگی انسانها شویم ! اعمال آنها واقعاً در چه جهتی است و برای کدام مقصود؟؟!!

پول ، تحصیل ، مهاجرت ، ازدواج ... مکاشفه ها ، تفکر ، تعمق ، مدیتیشن ، عبادت ... و هرچه به ذهنت میرسد ....

به واقع در پشت همه موارد فوق چه میلی وجود دارد؟

میل به پیشرفت، ارتقاء ، وسعت ، بالاتر رفتن ، ... که میتوان همه این موارد را اینگونه خلاصه کرد: (( میل به رشد و بالندگی ))

بسیار خوب ! پس تجربه زندگی انسانها هم آن آموخته را به تمامی تایید کرد.

حالا میشه گفت میل اصلی را پیدا کردیم : میل به رشد. حالا اگر اینو ارضا کنیم طبق محاسبات بالا باید احساس خوشبختی کنیم.

حالا چی کار کنیم که این میل ارضا بشه؟ به چی نیاز داریم؟

در پست قبل دیدیم که طبیعت یک گام دیگر هم ما را همراهی کرده ... !

در متن قبل آن استاد بزرگ و مهربان به ما نشان داد که همه جانداران برای ارضای میل به رشد، یک سری نیازهای مشترک دارند . . .

ما انسانها هم چنین هستیم. نیازهای مشترکی داریم. . . این نیازها به دو گروه بزرگ تقسیم میشوند: 1) نیازهای مادی 2) نیازهای غیر مادی

آیا میلی در خود سراغ داری که جزو این دو گروه نباشد؟

به این ترتیب اگر بتوانیم راه برطرف کردن این دو گروه نیاز را بشناسیم، رضایت منتظر ماست و خوشبختی مقصد این راه ...

پس ما در جستجوی خوشبختی قدم به قدم با یکدیگر به نتایجی رسیدیم که خلاصه آن چنین است:

خوشبختی<-رضایت<-ارضای میل به رشد<- برآورده کردن نیازها (مادی-غیر مادی)

میگویند آدم گرسنه ایمان ندارد !! پس شاید بهتر باشه ابتدا از بررسی نیازهای مادی شروع کنیم ... !!

رهگذر عزیز ! از تو 2 سوال دارم :

1) به نظر تو نیازهای مادی انسانها کدام هاست؟

2) آیا قبول داری که این نیازها در همه ما وجود دارد و فقط مقدار آن در بعضی از ما کم و زیاد میشود؟

مشتاقم تا هرآنچه در این دو مورد به ذهنت میرسد را بدانم. چون من هم مثل تو به دنبال خوشبختی هستم . . .

امیدوارم چیزی جا نماند ... اینجوری گام بعدی را مطمئن تر و کاملتر برمیداریم ...

بنیادی ترین میل

علی — Wed, 7 Jan 2009 13:54:58 GMT

وقتی دانه گیاهی رو به دست میگیری یک حس جالب بهت منتقل میشه ... این که بکاریش تا رشد کنه. انگار اون دانه در سکوت داره بهت میگه که میل داره به سمت کمال خودش حرکت کنه و تو تنها کاری که میتونی براش انجام بدی اینه که در محیط مناسب رشد قرارش بدی تا این میل بنیادی در اون ارضا بشه... اون دانه حرف نمیزنه ... اما تو نیازش رو متوجه میشی ...

دانه گیاه کمال گرا بودنش رو در سکوت و بدون سخن گفتن به تو منتقل میکند.

اگر ارتباطت با حیوانها خوب باشه ، وقتی بچه یک حیوان رو میبینی اولین حسی که بهت منتقل میکنه اینه که بهش غذا بدهی . . . اون حیوان کوچولو یک حس دیگه رو هم بهت منتقل میکنه ... حیوان کوچولو برای رشد ، انگار نیاز به نوازش هم داره ... بچه حیوان هم بدون سخن گفتن با تو ، میل به رشد کردنش رو به تو منتقل میکنه ... اون میخواد که رشد کنه و فقط اینجوری احساس رضایت میکنه ...

ارادی یا غیر ارادی ، (( میل به رشد و بالندگی )) بنیادی ترین میل همه جانداران است ...

سوال : اما به راستی طبیعت برای ارضای این میل اصلی گیاهان و حیوانات به رشد چگونه عمل میکند؟؟ به عبارت ساده تر سوال این است که طبیعت چگونه باعث رشد گیاهان و حیوانات میشود؟

گیاهها با هم تفاوت دارند ، بعضی کمتر آب میخواهند بعضی بیشتر. اما برای رشد، همگی در ((نیاز به آب)) مشترکند.

بعضی گیاهها کمتر آفتاب میخواهند بعضی بیشتر، اما برای رشد، همگی در ((نیاز به آفتاب)) مشترکند. پس گیاهها برای رسیدن به رشد و بالندگی ، یک سری نیازهای مشترک دارند ...

حیوانات هم همین گونه هستند. آنها هم برای رشد و ارضای کمال گرایی ، یک سری نیازهای مشترک دارند.

پاسخ: طبیعت با برآورده کردن این نیازها، جانداران را به خواستۀ شان میرساند.

طبیعت همیشه بزرگترین استاد انسان در همه شاخه های علمی بوده و خواهد بود ...

آیا میل به رشد، بنیادی ترین میل ما انسانها هم میباشد؟ در این صورت آیا ما انسانها هم علیرغم همه تفاوتها ، به واسطۀ جاندار بودن، برای ارضای این میل اصلی نیازهای مشترکی داریم؟

اگر واقعاً اینطور باشد، میتوانیم پس از شناختن این نیازها، آنها را برآورده کنیم. بدیهیست که به این ترتیب اصلی ترین میل ما ارضا میشود و شاید به احساس رضایت و لمس خوشبختی بسیار بسیار نزدیک شویم ... احتمالش خیلی زیاده ...

معرفی

علی — Tue, 6 Jan 2009 13:49:56 GMT

سلام

هر کدوم از ما یه خلوتی داریم که اونجا فقط خودمون هستیم و خودمون ... و به ندرت به کسی اجازه ورود به اون خلوت رو میدیم.

تصمیم گرفتم در مورد یکی از اون خلوتها ... فقط یکی از خلوتها ... یه چیزایی بنویسم.

شاید هیچ مهمانی نداشته باشم و شاید گاهی سعادت نگاه به مسیر یک رهگذر نصیبم بشه ....

اما در هر حال ، حس میکنم بهترین نحوه دنبال کردن این وبلاگ به ترتیب زیر باشه :

1 - خواندن مطلب

2 - نوشتن نظر خود

3 - خواندن نظرات دیگران

همسفر عزیز . نوشتن نظرت و پاسخت به سوالها ( مورد 2 ) بسیار مهمه. حتی اگر این کار رو در قسمت نظرات انجام نمیدی ، در یک تکه کاغذ پیش خودت بنویس. این کار کلید اصلی برای مفید شدن وقت توست که برای حضور در کنار این وبلاگ صرف میکنی ...

آدرس ایمیل: seeyourinside@yahoo.com

با بهترین آرزوها ...

علی